म केही गर्न सक्दिन
तिम्रो कथा सुन्न,
आँसु बगाउन
र मन भारी बनाउनबाहेक
म केही गर्न सक्दिनँ।
न तिमीलाई सपना देखाउन सक्छु,
न आश्वासन दिन सक्छु।
तिम्रो पीडा
मेरै पीडा हो भन्नुबाहेक
म केही गर्न सक्दिनँ।
आफ्नै परिवारबाट अपहेलित भयौ।
पहिलोपटक रगत बगेसँगै
शरीरमा आएको परिवर्तनबाट आतियौ।
र त्यही शरीरलाई
अशुद्ध ठहर्याउँदै
छाउगोठमा विस्थापित गरिँदा
हो,
त्यतिबेला मलाई भएजस्तै
पीडा भएको थियो होला तिमीलाई।
तर
तिम्रो पीडा
मेरै पीडा हो भन्नुबाहेक
म केही गर्न सक्दिनँ।
बलात्कारीको मन हुन्छ कि हुँदैन होला?
आफू पनि महिला भएर जन्मिएकी
एउटी आमाको मनमै
छोरीको पीडा अटाउँदैन भने,
त्यही अन्धविश्वास र कुरीतिको छायामा
जन्मिएका र हुर्किएका
ती पुरुषहरूमा
मानवता कहाँ बाँकी रहन्छ होला?
कतै
आफू अधिकारबाट वञ्चित भएको
वकालत गर्ने
‘संस्कारी’ महिलाहरूबाटै
जन्मिएका र हुर्किएका
पुरुषहरू त होइनन्
ती बलात्कारीहरू?
आमा हुनुमा
ममता मात्र होइन,
मानवता पनि हुन्छ भने
तिमी
आमा हुनुको पहिलो चरणमै
अपहेलित हुँदा
कस्तो भएको होला तिम्रो मन?
तिमी त सानी बच्ची थियौ।
दोष तिम्रो थियो?
छोरी भएर जन्मिनुको?
शरीरमा आएको
प्राकृतिक परिवर्तनको?
कि दोष
त्यो समाजको थियो,
जसले कुरीतिलाई संस्कार बनायो
र पीडालाई परम्पराको नाममा
सहन सिकायो?
न्यानो आश्रय खोजिरहेको
त्यो सानो शरीरलाई
चिसो अँध्यारो गोठमा
निर्वासित गरिँदा
त्यो बेला
मलाई भएजस्तै
पीडा भएको थियो होला तिमीलाई।
म तिम्रो पीडा
मेरै पीडा हो भन्नुबाहेक
केही गर्न सक्दिनँ।
म पनि
मानवताका कुरा गर्ने
तर आफ्नै असहायपनमा
उभिएको एउटा मान्छे हुँ।
‘बिचरा!’ भन्दै
भीडको सहानुभूति बटुल्ने
अनि पीडितको दुःखलाई
आफ्नो स्वार्थको विषय बनाउने
त्यस्ता मानिसहरूमध्ये
म पनि पर्न सक्थेँ।
चाहेको भए
म पनि स्वदेशी–विदेशी
महिला अधिकारकर्मीको खोल ओढेर,
बालबालिकाको नाममा
परोपकारको आवरण भिरेर
तिम्रो दुःखको व्यापार गर्न सक्थेँ।
तर
त्यो पनि गर्न सकिनँ।
म
कान नभएको सरकारजस्तै,
बोलेर मात्र आफ्नो कर्तव्य पूरा भएको ठान्ने
अधिकारकर्मी जस्तै,
मन नभएको तिम्रो परिवारजस्तै,
र मानवता बिर्सिएको
त्यो बलात्कारीजस्तै
मौन छु।
तर एउटा कुरा फरक छ
मसँग सम्झना छन्।
आँखाभरि झलझली आउने
आफ्नै विगतका क्षणहरू छन्।
र ती सम्झनाले
बारम्बार एउटा प्रश्न गर्छन्
‘मलाई त्यस्तो भएको भए
कस्तो हुन्थ्यो होला?’
अनि
त्यसपछि तिमीतिर हेर्छु
र सोच्छु
‘तिमीलाई पनि
यस्तै भएको होला?’
नसक्ने कुरा
म गर्दिनँ।
झुटा सपना देखाउँदिनँ।
खोक्रा आश्वासन पनि दिन्नँ।
तर एउटा कुरा
भन्न मन लाग्छ
तिम्रो पीडा
तिम्रो मात्र पीडा होइन।
म त्यसलाई मेट्न सक्दिनँ,
फर्केर त्यो समय बदल्न सक्दिनँ,
तिम्रो घाउ निको पार्न सक्दिनँ।
मसँग बाँकी छ त
केवल एउटा स्वीकारोक्ति
म तिम्रो पीडा
मेरै पीडा हो भन्न सक्छु।
त्यसबाहेक
साँच्चै,
म केही गर्न सक्दिनँ।
(२०१८ सालमा लेखिएको कविता हो यो। यो बेला सुदूपश्चिमामा एउटा घटना भएको थियो।कुनै एक जना महिला छाउगोठमा बलात्कृत भएकी थिइन्। र मैले यति कोरेर रिस पोखेकी थिए।)
No comments:
Post a Comment