....
धारा, पँधेरा, पाटी–पौवा, दोबाटा,
चौतारा, सडक, फराकिला बाटाहरू,
ती साँघुरा गल्लीहरू समेत
जता हेर्यो,
तिम्रो मन त्यतैतिर डुलिरहेजस्तो लाग्छ।
सायद,
मेरो हृदयको धड्कन
कतै तिम्रो धड्कनसँग मिल्दो हो।
सायद, हरेक दृश्यमा
तिम्रो अनुहारको कुनै झल्को लुकेको छ।
सायद, हरेक बाटोले
अझै पनि तिम्रा पाइला सम्झिरहेकै छ।
त्यसैले,
बिस्तारै हिँड,
कडा पाइला नछोडी।
तिम्रा चप्पलमुनि
अलिकति धुलो बोकेर हिँड,
किनकि म त्यही माटोसँग मिसिनेछु
खडेरीपछिको वर्षामा
धरतीमा बिलाउने
केही भौँतारिएका पानीका थोपाजस्तै।
त्यसपछि तिमी
त्यही माटोमाथि हिँड्नेछौ,
र म
तिम्रा प्रत्येक पाइलासँगै हिँड्नेछु,
तिम्रा औँलाका टुप्पाहरू समातेर।
मलाई कसरी छोड्न सक्यौ
आँगनतिर उक्लिने बाटोमै?
हरेक यात्रा
आफ्नो गन्तव्यमा पुगेपछि टुङ्गिन्छ।
तिम्रा पैतालामुनिका घेराहरूभित्र
मेरो एउटा रेखा पनि अडिएको छ।
म भने
अझै आधा घेरा बनेर,
उज्यालोको आधा भागमै रोकिएको छु।
मेरा हातका छरिएका रेखाहरूलाई
एकै ठाउँमा जोड्ने भाग्य
तिम्रै हुनुपर्थ्यो।
के कहिल्यै कुनै कारण थिएन
मलाई आँगनको देहलीबाट
सानो देउरालीसम्म डोर्याएर,
साँझको सिन्दूरी उज्यालोमा
मेरो तस्वीर राखिदिने?
मेरा रेखाहरू
तिम्रा पाइलासँगै बुनिएका छन्।
यदि
मेरा भावनाहरूको
अलिकति धड्कन अझै पनि
तिम्रो हृदयभित्र बाँकी छ भने,
हेर,
मेरो पैतालाले छोडेको त्यो रेखाले
तिमीलाई
कति टाढासम्म डोर्याउँछ।
मेरो हृदयको धड्कन सुन,
र मलाई कहिल्यै पछाडि नछोड।
किनकि,
अब त
मेरा पाइलाहरू पनि
तिम्रा पाइलासँगै एकाकार भइसकेका छन्।
