बाला पन, सम्झना र आज मा फरक.....के छ(?)
१)
फोनको कुनै पनि सुविधा थिएन, दाजुहरू सहर बसेर पढ्थे। गाउँको बजारमा एउटा फोन थियो pco के हो त्यस्तै। फोनमा बोल्ने भनेपछि डर लाग्ने, लाज लाग्ने हुन्थियो। त्यस्तै थियो कुनै बेला, अहिले हास उठ्ने बेग्लै कुरा हो लाज लाग्नु नी बेग्लै।
एकदिन गाउँमा के घटना घट्यो माओबादी द्वन्द काल होला। म यति कुरा थाहा पाउने चाहिँ थिए।
अनि दाजुहरलाई सहर बाट गाउँ बोलाउनु पर्ने भयो। दाजु हरु नी थाहा भएर होला घटना हरू सहर बाट गाउँ आउँदै रहेछन् त्यही दिन।
अब कसरी बोलाउने भन्दा फोन गर्ने झापामा, फोन गर्न आमा जानु भयो। फोन गरेर आउँदा पछि केही बेर मै दाजुहरू घर आइपुगे। बिहानै हिडी सकेका रहेछन् अहिले जस्तो थाहा हुने भए पो! एकै पटक मानिस आए पछि मात्र थाहा हुने बेला!!
अब मेरो दिमागमा के परेको थियो भने कसैलाई फोन गर्यो भने चाहिँ एकछिनमा टाढा भएका मानिस नी आई पुग्ने रहेछन्। अहिले सम्झँदा हास उठ्नु बेग्लै कुरा हो!
२)..
राजा रानी को २०५८ सालमा हत्या पश्चात मृत्यु भयो। म ५/६ वर्ष की थिए। रेडियो नेपाल मा नराम्रो धुन बज्थ्यो।
१३/१४ दिन सम्म त्यही बज्यो।
राजारानी को मृत्यु हुँदा आमा बुबा हरु एउटा कुरा भनेका थिए। देशका ठूला मानिसको मृत्यु हुँदा आकाश मा गोलो इन्द्रेणी लाग्छ। ५/६ वर्षमा इन्द्रेणी भनेको त्यही बेला हेरेर थाहा पाए। जेठको समय घाम पानी इन्द्रेणी ठूलो कुरा भएन दिन को एकपटक पारी पट्टी पहाडमा देखिन्थ्यो सायद!
अब जहिले आकाशमा,पारी पट्टी पहाडमा हेर्ने काम मात्र भयो मेरो।
अथवा इन्द्रेणी देखि सक्दा डर लाग्ने। पानी अलि अलि परेर घामसँग मिसिए पछि ईन्द्रेणी लाग्छ अब मलाई डर लाग्ने।
मेरो लागि ठूलो मान्छे भनेको आमा हो। मैले मान्ने ठूलो मान्छे आमा हो। मलाई को राजा को रानी त्यो ५/६ वर्षमा। यसरी डर लाग्दा लाग्दै त्यस पछिका धेरै वटा इन्द्रनी पछि नी केही भएन र अलिक डर कम भयो।
अब अहिले सामाजिक संजाल पहुंच,नाम भएका मानिसहरू हाम्रा आमाहरुका विश्वासका कथाहरू आज सम्म नी लेख्दा रान्।अब के भन्ने।।
(मानिस यो सम्म कि आफू महान आफूले पछ्याएको झन महान भएको कारण प्राकृतिक कुरा घटनाहरु पनि मेराे र मैले पछ्याएको मानिसको मात्र नियन्त्रमा रहेको हुन्छ् भन्ने कस्तो भ्रममा हुँदो रहेछ।)
मानिसको मृत्यु हुनु र कमिलो, लामखुट्टे साना किराहरुको नी मृत्यु हुनु उही हो। राजा रानी मरेका दिन अरू कति मानिस को नी मृत्यु हुन्थियो होला भयो होला, कति कीरा मरे कति फट्याङ्ग्रा मरे अब तिनीहरूले नी मेराे कारण ईन्द्रेणी परेको भन्छ्न कि भन्दैनन्?
(एउटा भारतीय धर्मगुरु प्रशान्त त्रिवेदी आफूलाई अवतार भन्दो रैछ त्यसको फेरि अर्कै कुरो रैछ। इन्द्रेणीलाई अलौकिक तथा कुनै अर्कै दुनियाको सन्देश लगायत एउटा छुट्टै रहस्य भन्दो रैछ त्यसको पछि लाग्ने पनि सित्तीका रैछन। त्यसको इन्द्रेणी प्रतिको obsession नै अर्को छ फेरि।
मान्छे जाबो यो पृथ्वीको करोडौं प्राणी मध्ये एक हो। यसको मपाईँत्व ले उसलाई हरेक प्राकृतिक घटना उस्को या उसको मानेको भगवान् को रहस्य हो भन्ने लाग्छ। हुन त मान्छेले आफूले मानेको भएर त्यही चाहिँ सत्य भगवान भनेर त्यो भगवान भन्नेलाई त आफ्नो मुन्तिर राखेको छ ।
मानव जाति आफू नीकै महत्वपूर्ण साबित गर्न के के लेख्छ, के इतिहास लेखेर जान्छ अनि त्यो इतिहास मा मानिसले कसरी गर्व गर्छन्, यो पाटो त झन अचम्म को छ।)
पुनश्चः जति मानव जाती नष्ट हुन्छ पृथ्वी उति नै खुशी हुन्छ, यो उसैलाई थाहा हुन्छ। भनेपछि मानिस के हो?!
